Zuid-Frankrijk gaf mij diepere inzichten in aas- en vluchtgedrag tijdens de daguren.

Ook heb ik meegedaan aan de World Carp Classic en de buitenlandse contacten die ik daar heb opgedaan, blijken een vruchtbare voedingsbodem voor nieuwe plannen en ideeën. Daarnaast heb ik voor het eerst in mijn leven serieus gevist met ready made boilies en ik ben blij dat ik deze stap heb genomen. Ik heb er goed aan gevangen en ze maken mijn visserij op bepaalde momenten behoorlijk eenvoudiger.

Voor het eerst in mijn leven heb ik serieus gevist met ready made boilies.

Het meest spectaculaire moment speelde zich af in het voorjaar. Toen aanschouwde ik met eigen ogen – van achter gepolariseerd brillenglas – hoe mijn rig inhaakte zonder dat de karper de onderlijn strakzwom. Verscholen achter een struik, zag ik twee keer hoe verschillende karpers zich vergisten in de effectiviteit van de rig (een van de vissen is te bewonderen in mijn vorige blogbijdrage ‘Landelijke meeting KSN’). Het was een welkome aanvulling op de vele uren aan onderwaterbeelden die ik heb bestudeerd.

De vis was al gehaakt voordat de onderlijn zich had gestrekt.

Als ik in de spiegel kijk, zie ik dat ik grijs word; de tand des tijds laat ook bij mij zijn sporen na. Gelukkig heeft het geen invloed op mijn leven als karpervisser. Nog steeds brandt het ‘heilige vuur’ volop. Ik ben een gelukkig man.

Roelof Schut

Ik weet niet meer met wie ik in destijds in Het Capitool zat, maar zaterdag ben ik in het deskundige gezelschap van Willem Peters, Mitsz van der Kamp en Daniël Jawadnya. Onder de bezielende gespreksleiding van Marco Kraal zal worden geprobeerd om ons de nodige uitspraken te laten doen waarmee de aanwezige bezoekers hun voordeel kunnen doen.

Evert Aalten noemde het afromen. Ik nog steeds…

Zopas was ik bezig met de voorbereiding van het vraaggesprek. Toen het onderwerp aas de revue passeerde, gingen mijn gedachten uit naar Evert Aalten. Wat is het toch jammer dat hij van het karpertoneel is verdwenen, want in mijn beleving is hij een van de grote namen die de vaderlandse karpervisserij heeft voortgebracht. Evert schreef drie boeken en ik had zelfs de eer om aan zijn laatste pennenvrucht te mogen bijdragen. Zijn eerste boek (Succesvol vissen op grote karper, 1991) deed veel stof opwaaien.

Dit boek deed twintig jaar geleden erg veel stof opwaaien.

Of je het nu eens bent met de inhoud van het boek of niet, het is een feit dat Evert de visie op boilies en boilie-ingrediënten sterk heeft beïnvloed. Daarnaast is hij – en niemand anders – de geestelijke vader van het ‘Hit & Run’ vissen. Evert noemde het echter afromen. Ik nog steeds…

Ik vind dat we in Nederland slecht omgaan met de mensen die een grote rol hebben gespeeld in de karpervisserij. Daar zou verandering in moeten komen. En dan heb ik het niet alleen over Evert Aalten, want er zijn nog wel meer ‘ouwe rotten’ die ik weer de hand zou willen schudden op een meeting of beurs. We zullen zien wat de toekomst brengt.

Roelof Schut
Consultant JRC/Gulp Carp

De zwartbekgrondel heeft een kenmerkende zwarte vlek op de eerste rigvin.

De grondels zitten graag tussen de stenen, vlak onder de kant.

Tijdens de les worden tientallen Kesslers grondels en zwartbekgrondels gevangen.

De vangsten worden geregistreerd en ingevoerd op www.hengelvangstregistratie.nl.

Vissen onder schooltijd? Het is mogelijk!

Roelof Schut
Consultant JRC/Gulp Carp

Het is de bedoeling dat ik de molen intensief test en beoordeel op een aantal onderdelen. Enkelen hiervan zijn:
- werpeigenschappen
- werking beugel
- instelbaarheid slip
- slipwerking
- soepelheid van draaien
- werking lijnrol
- inhaalsnelheid
- lijncapaciteit
- lijnligging
- krachtoverbrenging

Het testprogramma wordt door consultants uit de hele wereld uitgevoerd.

Na de wereldwijde testperiode moet ik de testresultaten retourneren aan Pure Fishing. De testresultaten van alle consultants uit de hele wereld worden verzameld en geanalyseerd. Dat gebeurt in het Penn Engineering Department in Columbia (South Carolina) in de Verenigde Staten.
Pas als de testresultaten positief zijn en eventuele verbeterpunten zijn doorgevoerd, komt de molen op de markt.

Het is begrijpelijk dat ik het model nog niet bekend mag maken. Na de testperiode moet ik het prototype zelfs retourneren omdat deze in het laboratorium wordt onderzocht op sporen van slijtage. En zo hoort het ook.

Roelof Schut

Chanel en L’Oréal

Op het Oude Verlaat, over het modderige zandpad dat parallel aan het oude kanaaltje met het hoogholtje loopt, slentert een zeventienjarige karpervisser. Het avondduister heeft hem in haar armen gesloten en dat zorgt voor onregelmatige angstsidderingen die het puberale lichaam teisteren. Met consequente tred en lichtjes voorover gebogen trotseert hij de harde en waterkoude decemberwind. Het is tweede kerstavond 1984 en in zijn ooghoeken wellen hardnekkige tranen. Hij moet denken aan de vrijbuiter die hem raakt met zijn indringende teksten en aansprekende rijmelarijen. Chansonnier Ramses Shaffy is zijn held in bange dagen. Bij hem voelt hij zich veilig. Het kan geen toeval zijn dat hun initialen hetzelfde zijn. Terwijl hij het zilte nat op zijn lippen proeft, mompelt de slungelige atheneumleerling enkele woorden, vrij naar Ramses.

“Roelof loop niet zo gebogen
Denk je dat ze je niet mogen
Wie zou dit voor jou verzachten Roelof want jouw nachten Roelof zijn zo koud
Hoog Roelof, kijk omhoog Roelof, want er is er één die van je houdt…”

Übervrouw
Nazca was mijn vriendin, mijn steun en toeverlaat, mijn hoop in bange dagen. Ze is vernoemd naar de door indianen gemaakte Nazcalijnen, die je aantreft op de hooggelegen pampa‟s van Peru. Deze lijnen vormen enorme afbeeldingen die alleen vanuit de lucht zijn waar te nemen en al eeuwenlang discussiestof zijn voor wetenschappers. De grootse schoonheid van de afbeeldingen verbaast mij niets, want lieve Nazca is ook bloedmooi. Ze is een parel van een vrouw, een pronkjuweel van het zuiverste karaat en tot zopas was ze van mij.

Waarom nu? Waarom ik? Waarom op tweede kerstdag? Een uur geleden, in het fietsenhok van Gebouw A van Rijksscholengemeenschap Winkler Prins, heeft Nazca onze liefdesrelatie verbroken. Ik zag het niet aankomen, dacht dat het allemaal wel meeviel en dat ze mijn hobby begreep. Haar vader vist namelijk ook fanatiek. Harm is een begenadigd wedstrijdvisser en zoiets schept een band. Hij begrijpt niet waarom ik zoveel moeite doe voor die stomme ‘boerenkarpers’, maar we beschikken over hetzelfde aangeboren jachtinstinct. Of moet ik daar nu aan twijfelen?

Als Nazca mij aan een van haar zachte handen meeneemt naar het altijd zo intieme fietsenhok, denk ik dat ze iets opwindends in petto heeft. De vreemde dofheid in haar ogen had ik ‘s middags al gezien, maar mijn door hormonen bepaalde staat van bewustzijn walste daar vakkundig overheen. Het testosteron tiert welig en ik ben ervan overtuigd dat er een workshop ‘brommers kiek’n’ in het verschiet ligt. Daar komt echter niet veel van. Als ik de bovenste knoop van haar Levi‟s 501 wil losmaken, duwt ze mijn verlangende hand voorzichtig maar consequent weg. Dat ben ik niet van haar gewend. Sterker nog, in het fietsenhok zit die bewuste knoop vaker los dan vast. Teleurgesteld en vooral verbaasd kijk ik Nazca aan en pas dan realiseer ik me dat haar reebruine kijkers diepe triestheid uitstralen. Terwijl ze haar accentuerende kleding fatsoeneert, rolt het hoge woord er op indrukwekkende wijze uit.

Donker
“Ik wil het niet meer Roelof. Je bent altijd weg. ‘s Nachts ben je aan het water en altijd maak ik me zorgen. Ik kan je niet delen met de karpers. Op mijn verjaardag bleef je niet eens slapen, maar had je het voornemen om ‟s nachts een Baggerputkarper te vangen. Je hebt zo vaak beterschap beloofd, maar er verandert niets.”

“Huh? Wat? Ja, maar… ik, ik…”

Vanwege de grote schrik kan ik niet meer woorden uit mijn toegeknepen strot persen.

“Ssst… Ik weet wat je wilt zeggen,” zegt ze zacht terwijl ze een tot zwijgen stemmende vinger op mijn trillende lippen legt.

“Je bent zo lief, maar ook altijd zo ver weg. Het spijt me Roelove. Je zult zonder mij verder moeten. Ik wil een vriend die er altijd voor mij is. Jij houdt meer van karpers dan van mij. Sorry lieverd, ik moet je laten gaan…”

“Laten we praten liefje. We komen er wel uit. Toch?”
Ik probeer het tij nog te keren maar voel dat het te laat is.

Ze wrijft de haren uit mijn gezicht, kust het afscheid op mijn klamme voorhoofd en verlaat met ferme pas het fietsenhok, mij sprakeloos, beduusd en zeer onaangenaam verrast achterlatend. Ik oog stoer en New Wave, maar ben twijfelmoedig en kwetsbaar en verberg me achter donkere kleding, lang haar, een grote bek en het najagen van Marcuskarpers. Mijn onzekerheid krijgt een fatale injectie en laat mij trillen als een rietje. Nazca’s mooie vrouwelijke vormen contrasteren in het diffuse gele licht van de lantaarnpalen en ik denk dat ze wel zal omkeren. De afstand tot haar wordt echter steeds groter waardoor Nazca steeds kleiner wordt. Langzaam lost mijn liefje op in het korrelige avondduister. Nu word ik bang, heel erg bang. Een wurggreep van emoties grijpt naar mijn keel en ik hap naar lucht als een pas gevangen vis op het droge. Ik besef dat dit het definitieve einde is van een intense relatie. Ik ben weer alleen en vooral weer eenzaam. Nazca is het mooiste meisje van haar klas, intelligent en zeer bevredigend. Maar het belangrijkste is dat ze lief is. Zo ontzettend lief.

Worsteling
In de jaren die volgen, sneuvelen al mijn relaties omdat geen enkele vrouw een behoorlijke score haalt op de schaal van Nazca, een door mij ontwikkeld beoordelingssysteem op basis van fysieke eigenschappen en karakterkenmerken. Alle vrouwennamen uit de meesterlijk geschreven hitsong ’1 Nacht Alleen’ van Doe Maar passeren de revue, maar altijd wint mijn mooie lieve Nazca. De Afrikaanse rechtenstudente Millicent, tijdelijk wonend in een prachtig appartement onder de rook van de Martinitoren, haalt een score van slechts 56%, maar is daarmee wel jarenlang de onbetwiste lijstaanvoerder. Deze Nubische schone ging trouwens wél mee tijdens nachtelijke vissessies.

De stukgelopen relatie met Nazca ontwikkelt gestaag maar vastberaden tot de grootste smet op mijn karperblazoen en blijkt een glaszuivere losschieter die ik niet kan verwerken. Als de Nazcalijnen door de UNESCO op de officiële Werelderfgoedlijst worden geplaatst, raak ik zo geëmotioneerd dat ik bijna drie maanden lang geen karperhengel aanraak. Ooit beloofden Nazca en ik elkaar ceremonieel dat we nooit – echt nooit – zouden veranderen. Het echte leven lag aan onze voeten en met hulp van onze onbevooroordeelde levensfilosofieën zou de onwetende wereld verbeteren. We kotsten de moderne samenleving uit, vonden de oprukkende informatietechnologie bedreigend en Band Aid was liefdadigheid zoals het hoorde. Yup was een scheldwoord maar we wisten niet eens dat het de afkorting was van Young Urban Professional. Aids was nog een vreemde en dodelijke Amerikaanse homoziekte en veilig vrijen was voor watjes. Ons enige verschil kwam tot uitdrukking in het leesvoer dat op het nachtkastje lag. Nazca las voor het slapen altijd een stuk uit de Heilige Bijbel, ik viel in slaap met het door karpervissers heilig verklaarde boek Karper van Rini Groothuis. Tijdens zwoele zomerse nachten lagen we vaak hand in hand op onze ruggen bij vis- en zwemvijver de Peerdewaske. Dan keken we het onbegrensde universum in en vernoemden we de helderste sterren naar elkaar. Soms sprong er een grote karper of smakte er een vis onder de over het water hangende treurwilgen. Om de opgewonden romantische stemming niet te verstoren en Nazca niet teleur te stellen, deed ik alsof ik dat niet hoorde.

Naarmate mijn leven zich moeizaam voortsleept, leer ik dat de perceptie van een zeventienjarige karpervisser nogal verschilt van de gewaarwording van een volwassen kerel. Wel blijft Nazca mij najagen als ik aan de eindeloze kanaaloevers in mijn bivvy lig te slapen. Dan zweeft ze als een zwarte engel langs mijn hengels en zorgt ze voor een onrustige nacht. Elk vals piepje van mijn beetmelders wijt ik aan Nazca die plagend aan mijn vislijn trekt. De gestaag verstrijkende levensjaren laten veel frustraties vervagen maar mijn voormalig vriendinnetje is vasthoudend. Ze blijft zich prominent manifesteren op de achtergrond van mijn bewustzijn. Ze teistert mijn toch al zo fragiele gemoedsrust. Het is alsof zij mij – als concubine van de duivel – wil straffen. Zo ontstaat er een vast ritueel, een dwangmatige handeling die ik eens per jaar uitvoer. Sinds 1984 betuig ik op elke tweede kerstdag ernstig spijt van mijn ondoordachte karperdaden uit dat bewuste jaar. Na het gebruikelijke familiediner kies ik mijn moment, al is het maar voor een minuutje. Dan loop ik behoedzaam en onopvallend naar buiten, inhaleer ik de melancholische kerstsfeer tot diep in mijn longen en denk ik intens aan Nazca. Vervolgens leg ik mijn hoofd in de nek, kijk ik in de oneindigheid van de winterse hemel en zeg ik zachtjes sorry tegen haar. Elk jaar hoop ik op verlossende vergiffenis, maar nooit voel ik dat op mij neerdalen. Elk jaar doet het weer ernstig pijn en snotter ik een zakdoek vol.

Wederontmoeting
Op de eerste dag van mijn zomervakantie sta ik in een Veendammer supermarkt om mijn voorraad zoete blikmaïs aan te vullen. De penvisser in mij is voor even ontwaakt. Bovendien heeft Nederland de finale van het wereldkampioenschap voetbal verloren, dus ik wil mijn verdriet vervissen. Op het moment dat ik de gegeerde conservenblikken op lichtelijk lompe en onbenullige wijze in de boodschappenkar smijt, vraagt er iemand nadrukkelijk om mijn aandacht.

“Je bent niets veranderd!” zegt een spontane vrouwenstem tegen mij.
Die stem herken ik uit duizenden en als ik mij verheugend omdraai om in het bijbehorende mooie gezichtje te kijken, kan ik mijn superbrede glimlach slechts met moeite in de juiste plooien houden.

“Jij klinkt nog net als vroeger!”
Ik moet toch iets zeggen.

“Ik ben je nooit vergeten hoor. Toen ik een paar jaar geleden op het vliegveld was, zag ik je toevallig op de voorpagina van een tijdschrift staan. Ik herkende je direct!”

“Je bedoelt de Playgirl?”
Een onnozele oogopslag verraadt dat mijn vrij simpele grap niet wordt begrepen. Het is slechts een voorbode.

Mijn hersenen schakelen supersnel van modus naar modus, op zoek naar de juiste ethische instelling. Natuurlijk herken ik Nazca, maar daar is het mee gezegd. De tand des tijds heeft echter keihard bij haar toegeslagen en daar kan ik moeilijk mee omgaan. Ik doe alsof ik aangenaam ben verrast dat ik haar weer zie, maar gelijktijdig keer ik mijn hoofd van haar af. Om te kalmeren en tijd te winnen, zet ik de resterende blikken in vertragend tempo in de kar. Het kopen van honderdvierentwintig blikken maïs vindt Nazca blijkbaar heel normaal. Geduldig staat ze minutenlang zwijgzaam te wachten tot ik klaar ben met het zorgvuldig legen van het schap.

Bezinning
De onaangekondigde herintroductie van Nazca is een anticlimax. Bivvy-vullend is het eens zo atletische lichaam van mijn ex-vriendinnetje geworden. Haar mooie symmetrische gezicht is geworden tot een onsamenhangend geheel van hangwangen, onderkin en stoppelharen. De volumineuze blonde haarbos is veranderd in een bijeengebonden geverfd bosje stro en haar ogen worden nu ondersteund door duimdikke wallen. Waar ooit eens pronte DD-borsten majestueus naar voren priemden, is een typisch vlak Gronings plattelandschap ontstaan. Ik krijg medelijden als ik constateer dat haar parelwitte tanden al zijn vervangen door een vaalgeel kunstgebit. Ik verdenk haar ervan dat ze nog altijd make-up van L’Oréal gebruikt, maar de groeven in haar gezicht zijn te diep om ze te kunnen camoufleren. Mooie Nazca is niet meer, ondanks dat er nog steeds een opwindend aura van Chanel No. 5 om haar lichaam geurt. De arme meid is van een maagdelijke tropische orkaan gedegenereerd tot een ontgonnen arctisch windstiltegebied. Haar schoonheid is behoorlijk vergankelijker gebleken dan de pracht van de Nazcalijnen. Die hebben na bijna tweeduizend jaar nog niets aan mooiheid ingeboet.

Nazca heeft zich geestelijk ook niet verder ontwikkeld. Ik heb het gevoel dat ik met mijn zestienjarig buurmeisje sta te keuvelen en ik betrap me op nooit eerder ervaren vadergevoelens die grenzen aan plaatsvervangende schaamte. Het gesprek op de groenteafdeling van ‟s lands grootste grutter heeft nog minder inhoud dan onze tienergesprekken uit 1984. Het enige wat meer inhoud heeft gekregen, is Nazca’s kleding.

Ik vraag naar haar leven, zij antwoordt dat het goed gaat want ze heeft pas nieuwe schoenen gekocht. Ik vertel over mijn onophoudelijke worsteling met de veeleisende maatschappij en mijn liefde voor de natuur, Nazca zegt dat ze het leuk vindt dat Hennes & Mauritz een nieuw filiaal opent. Als ik verklap dat ik nog altijd erg veel op karper vis, kijkt ze mij schaapachtig aan. Ze herinnert zich nog wel dat ik veel viste, maar dat van die karpers weet ze niet meer. Ik vind Nazca opeens heel dom, stom en teleurstellend. Dat heeft tot effect dat een kwart eeuw liefdesfrustratie van mijn schouders glijdt en ik zelfs een beetje van mijn vroegere liefje ga walgen. Om erger te voorkomen breek ik het gesprek af met een leugentje voor haar bestwil. Ook bazel ik nog iets over vissen en lijnen uitzwemmen en wederom is daar die sullige onbegrijpende blik in haar ogen. Haastig neem ik afscheid en uiteraard ontbreekt de moreel verplichte zoen. Met een ongemakkelijk gevoel betaal ik ongeveer vijfendertig kilo blikmaïs. Ik durf de verbouwereerde caissière niet eens aan te kijken en voel me behoorlijk opgelucht als ik eindelijk de supermarkt uitloop.

Futurum
Over enkele weken is het Kerstmis en na het traditionele diner zal ik weer naar buiten lopen. Zoals altijd zal ik de sterrenhemel inkijken en enkele persoonlijke woorden prevelen. Deze keer zal ik echter geen diepe spijt betuigen, maar dank uitspreken. Dank omdat Nazca destijds onze relatie verbrak. Dank omdat ik de afgelopen vijfentwintig jaren niet met haar heb hoeven doorbrengen.
Maar mijn God, wat was ze lief, zo ontzettend lief. Ik mis haar nog steeds…

Roelof Schut

Consultant JRC/Gulp Carp

Compact, licht van gewicht en ruim genoeg.

De Cocoon 3-rod Sleeve is als het ware een extra grote pouch (of een klein foedraal zoals je wilt). Er kunnen drie opgetuigde hengels van 3,60m in worden bewaard. Er is zelfs genoeg ruimte voor hengels met een 50mm startoog en een Big-Pit molen. Aan de buitenkant bevinden zich vakken voor een brolly, banksticks en landingsnet. Verder is de sleeve voorzien van een comfortabel handvat en een gevoerde draagriem.

De Cocoon 3-rod Sleeve is veel compacter en lichter dan een normaal foedraal dus veel handiger in het gebruik en transport. Toch kun je alle opgetuigde hengels compact en beschermd transporteren. En laat ik toevallig een zwak hebben voor argumenten als ‘handig’ en ‘gebruikersgemak’. Mijn hengels zitten inmiddels dus in de Cocoon 3-rod Sleeve.

Roelof Schut
Consultant JRC/Gulp Carp

De winter staat voor de deur! Dat merk ik niet alleen aan de weersomstandigheden, maar ook aan het aantal verzoeken dat ik krijg om ‘in den lande’ lezingen te verzorgen. De laatste jaren ben ik vrij terughoudend geweest met betrekking tot het geven van presentaties. Ik gaf er ongeveer één per jaar en dat vond ik meer dan genoeg. Op een bepaald moment moet je gewoon even een stapje terug doen, even tijd voor jezelf nemen. Als je niet uitkijkt dan wordt je geleefd en ik houd de touwtjes dus liever zelf in handen. Bovendien geef ik als docent aan Sportvisacademie Zwolle genoeg ‘lezingen’ aan de studenten. )

Inmiddels staan er een paar afspraken in mijn agenda en mijn lezingenseizoen wordt aanstaande vrijdagavond geopend. Dan geef ik acte de présence bij KSN Regio Zwolle. Voor mij is dat bekende grond: ruim tien jaar geleden gaf ik er al eens een presentatie.

Waar mijn lezing vrijdag over gaat weet ik eigenlijk nog niet; ik laat dat van het aanwezige publiek afhangen. Onderwerpen die naar alle waarschijnlijkheid de revue zullen passeren zijn aas en rigs. Ik ben zo vrij om het aspect beleving daaraan toe te voegen. De karpervisserij is de laatste jaren klinisch geworden en er resultaatgericht. Op zich heb ik daar geen problemen mee, maar ik vind het ook erg leuk om te horen dat iemand heerlijk heeft gevist. Ik mis dat enthousiasme wel eens bij karpervissers.

Ik verheug me op aanstaande vrijdag!

Roelof Schut
Consultant JRC/Gulp Carp

De Affinity heeft de volgende specificaties:
- hoofdas en molenbeugel van titanium
- 9+1 roestvrijstalen kogellagers
- FD slipsysteem (slip snel open en dicht zetten)
- spelingsvrije anti-retour
- overbrenging 4,3:1
- hoge inhaalsnelheid van 0,98 meter per omwenteling
- Slow Oscillation lijnopname voor perfecte lijnligging
- zeer geschikt voor gevlochten lijnen
- Long Cast molenspoel voor verre en nauwkeurig worpen
- inclusief diepe (400m 0,40mm) en ondiepe (300m 0,18mm) spoel
- zeewaterbestendig
- gewicht 715 gram

Roelof Schut

Donderdag en vrijdag behandel ik de volgende onderwerpen:
- Mijn karpervisserij
- Geschiedenis karpervisserij
- Aas
- Eigenschappen haken en rigs
- Rigs knopen

Rigs knopen met de studenten is erg leuk!

Als er nog tijd over is, kan er worden gevist in de wateren rondom Sportvisacademie Zwolle.
Soms is karpervissen dus werk voor mij. Ik had het slechter kunnen treffen.

Roelof Schut
Consultant JRC/Gulp Carp

Ruimte? Ik dacht het wel!

De vier baleinen hebben een diameter van maar liefst 20 millimeter en zijn gemaakt van 6061 aerospace grade aluminium. Tussen de baleinen worden tension bars geplaatst en dat betekent dat de tent niet eens scheerlijnen nodig heeft. De tent staat letterlijk als een huis, zelfs bij windkracht 4-5 vol op de kop zoals tijdens het WCC meerdere malen voorkwam op de stek van Jan Mertens en Heiko Brüning. Hun Quad Continental XL gaf echter geen krimp.

De tent van Jan Mertens gaf geen krimp. Let op het dikke grondzeil en de ventilatie openingen.

De grote ventilatieopeningen aan de voor- en achterzijde zorgen tijdens warme dagen voor optimale ventilatie en dat was geen overbodige luxe. Tijdens de WCC waren er namelijk meerdere dagen waarop de temperatuur steeg tot boven de dertig graden. Tijdens de dagen waarop de weersomstandigheden werden beheerst door regenbuien, deed de Quad Continental XL dienst als koffiekamer. Je kunt er zonder problemen met vier karpervissers in zitten en dan is er nog ruimte genoeg voor een tafel, koelboxen en tassen.

De Quad Continental XL aan de oevers van Lac de Madine.

De Quad Continental XL gebruikt 10.000HH Oxford nylon met een dubbele poly-urethaan coating als tentdoek. De deur kan naar keuze worden voorzien van een helder raam, anti-muskietengaas of groen paneel. Wordt geleverd inclusief oersterke tentharingen en een heavy duty grondzeil met rubberlaag.
Karpervissers die lange sessies vissen, bijvoorbeeld op commerciële wateren, hebben aan de Quad Continental XL een zeer goede en ruime tent die ook nog eens gemakkelijk is op te zetten.

Roelof Schut
Consultant JRC/Gulp Carp