Nacht van 8 op 9 juni (verslag)

21:02 uur
Het is vrij laat als ik de achterdeur achter mij dichttrek voor een nachtje vissen op een kanaal waar ik onlangs enkele karpers heb gelokaliseerd. Daar moet ik het mee doen, want vangstgegevens heb ik niet. Nog nooit heb ik er een karpervisser gezien of over horen praten. Het is een redelijk stukje rijden en het laatste deel gaat over een hobbelige laan die omzoomd is door stokoude eiken. Kikkers kwaken er al sinds mensenheugenis.

21:53 uur
Met enige vertraging – ik heb onderweg de stek voor maandagavond voor de eerste keer aangevoerd – arriveer ik aan het water. De stormachtige wind blaast in de lengte van het kanaal en boetseert schuimkoppen op de hoge golven. Voordat ik de auto uitstap, zet ik een muts op om te voorkomen dat mijn haar in mijn ogen waait. Er hangt een aangename geur; de lucht lijkt een mengsel van gras, koeienstront en kanaalwater.

Kikkers kwaken er al sinds mensenheugenis.

21:59 uur
Mijn rig is 12 centimeter lang en is afgewerkt met een Connect 2 in de maat 2. Eronder hangt een 16 millimeter Red Crustacean boilie. Op het oog lijkt deze aaspresentatie lomp, maar de inhaking is snel en agressief. Omdat de haak groot en relatief zwaar is, kan ik de hair kort houden. In combinatie met de shot-on-the-hook levert dat een erg goede inhaking op. Als de vis richting de obstakels probeert te bereiken, kan ik zonder problemen zeer veel druk zetten.

22:05 uur
Aan de linkerkant van de stek ligt een schuin talud waar ik de afgelopen dagen een karper op en af zag zwemmen. In het halftroebele kanaalwater kon ik de schim van de vis zien als het licht op de juiste manier in het water viel. Op gevoel positioneer ik de hengel ongeveer anderhalve meter uit de kant. Ik vis bijna letterlijk onder de hengeltop dus ik trek ruim een meter lijn van de molenspoel om de lijn slap te houden.

22:08 uur
Bijgevoerd heb ik nog niet en de beetmelder staat ook nog niet aan. Van een afstandje steekt de hengelopstelling schril af tegen de wolken die steeds donkerder lijken te worden vanwege het tanende licht. Scheef ligt de hengel op de banksticks en de wind laat de slappe lijn nerveus wapperen. Het boeit me niets want ik ben een visser. De wind lijkt aan te trekken en ik laat me meevoeren door de sfeer. Ik steek een Marlboro in de hens.

22:09 uur
Damn! In mijn ooghoek zie ik de al hengel kromtrekken. Single hookbait rules! De hengeltop geeft de richting aan van de zwemrichting van de vis. Geen probleem, want de vis zwemt niet in de richting van de obstakels. Het is zo’n moment waarop mijn ervaring ondergeschikt is aan kinderlijke blijdschap. In een vreselijk lompe sprint begeef ik mij naar mijn hengel. Enkele minuten later ligt er een maagdelijke schub op de mat.

22:15 uur
Man-vis foto’s maken is altijd zo’n gedoe en meestal zet ik de karpers gelijk weer terug. Deze schub is echter de eerste van het water en daarom erg bijzonder voor mij. Zo’n vis geeft mij het gevoel waarnaar ik als karpervisser mijn hele leven al op zoek ben; een vorm van dieper bewustzijn. Gewicht is niet relevant, verwondering des te meer. Ik fotografeer de vis op de onthaakmat en dan zet ik hem terug. Opeens voel ik de wind weer in mijn gezicht.

Enkele minuten later ligt er een maagdelijke schub op de mat.

22:25 uur
Aan de hair hangt weer een verse boilie en opnieuw leg ik de montage weg op het talud. Mijn andere hengel wordt opgetuigd volgens hetzelfde concept. Met een soepel onderhands worpje vertrekt het lood richting een harde zandplaat. In het schemerduister zie ik nog net dat het lood het wateroppervlak doorbreekt en een ‘bonk’ op mijn hengeltop bewijst dat ik goed zit. De lijn gaat slap en een waker is niet nodig: een aanbeet wordt vanzelf een run.

23:11 uur
Al ruim een half uur zit ik voor mij uit te staren. De wind, de golven, de bomen, het riet; ze maken het geluid van de vrijheid. Zoals altijd word ik gegeseld door de eeuwige vragen van een karpervisser. Ik prijs mij een gelukkig mens omdat ik ze niet kan beantwoorden. Af en toe kijk ik over mijn schouder, alsof ik bang ben dat iemand mij ziet. Eigenlijk ben ik dat ook, want maagdelijke wateren worden steeds zeldzamer. Mijn slaapzak roept.

04:01 uur
Als een big die naar de slachtbank wordt geleid, vraagt mijn DSi om verlossing. Het is de hoge toon, dus mijn rechterhengel. In het oosten wordt het al licht, maar ik heb het flikkerende blauwe lampje nog wel nodig om in de juiste richting te lopen. De hengel kromt zich en ik ben ‘in’: een genietmoment van de hoogste orde. Woest beukt de wind op de golven en woest beukt de karper op de hengel. De vis is kansloos.

04:11 uur
De terugweg naar de onthaakmat is ongeveer dertig meter en die leg ik af in euforische stemming. Yes! Alweer een vis! Opnieuw zit de haak perfect in de onderlip, direct achter de harde rand. Goede rig jonguh! In het flauwe ochtendlicht zie ik dat deze vis wel heel erg lijkt op de karper van gisteravond. Mmm… Snel maak ik een paar foto’s en dan laat ik de vis weer in het kanaal glijden. De foto’s bewijzen dat het om dezelfde vis gaat. Hahaha!

Twee keer binnen zes uur tijd. Het zegt veel over het aas en de rig.

06:14 uur
Opnieuw een aanbeet op de rechterhengel. Slaapdronken strompel ik langs het water, nauwelijks beseffend waarmee ik bezig ben. Tijdens de dril erger ik mij aan de kracht van de vis. Soms heb ik dat, dan kan ik het niet uitstaan dat er steeds weer lijn van de molen wordt getrokken. Als het vertrouwen in de rig maar groot genoeg is, dan is er in elk geval geen angst voor een losschieter. Even later is het schepnet gevuld met een oude schub.

06:25 uur
Wat ben ik een blije karpervisser! Deze woeste afgepaaide schub kan mij motiveren om het statief en de fotocamera op te stellen. Eigenlijk stelt dat ook niet veel voor. Statief op vishoogte, schermpje kantelen en de afstandsbediening doet de rest. Gewillig laat het uitgedrilde beest zich vastleggen op de digitale plaat. Over enkele jaren zal de foto mij herinneren aan deze heerlijke sessie. Ik kan mij daar nu al op verheugen.

Ooit zal deze foto mij herinneren aan de nacht van 8 op 9 juni 2012.

09:11 uur
Bijna een halve dag na mijn aankomst verlaat ik het strijdtoneel weer. Voordat ik de diesel aantrap, steek ik nog eenmaal een sigaret op. Zonder schroom geniet ik van de ongezonde rook. Kleine regeldruppels dalen neer op mijn gezicht en voor enkele seconden sluit ik mijn ogen. Wat heb ik toch een mooi leven! Onderweg naar huis let ik op de zure gezichten van de bestuurders van andere auto’s. Ze moesten eens weten…

Roelof Schut