Mijn langste gevecht

Je hebt hengels in alle soorten en maten. Lang, kort, strak, zacht, log en
verfijnd. Maar één ding hebben ze gemeen: ze zijn op hun mooist als ze krom
staan. Ik vis liefst niet te zwaar, want ik zie graag dat de vis mijn hengel
goed ver kan doorbuigen. Zo krom als een hoepel, van top tot handvat.
Schitterend! En dan graag een vis die dát een tijdje volhoudt. Tja, wensen mag
hè?

Vorige maand kon ik mijn lol op. Ik maakte een karpervissessie aan de Lot in
Frankrijk. Mijn ouders en dochter (Robin, 12 jaar) waren mee, het was een
combinatie van vissen en tegelijkertijd genieten van het mooie weer van de
herfstvakantie. Naast karper wilde ik ook graag een goede meerval vangen, want
dat had mijn dochter nog nooit meegemaakt. Ik had haar beloofd haar te laten
kennismaken met zo’n slijmerig monster van minstens haar eigen lengte.

Ik gebruikte twee karperhengels (JRC Blade X 2,75lb) om
gericht op meerval te vissen. Een lange onderlijn van 80-ponds Berkley
Whiplash, een fikse haak, twee 24mm halibut&crab-boilies met daarboven een
bijpassende popup op de hair en elke dag 3kg halibutpellets op de stek.

Meestal aast de meerval hier ‘s nachts, maar om 18u op de 4e dag was het raak.
De beetverklikker kondigde gierend een run aan vanaf de meervalstek en na het
oppakken was er geen twijfel: meerval! Mooi! Drillen in korte broek en
fotograferen in een mooi avondzonnetje!

Mijn vader, Robin en ik springen in de boot en we beginnen ons gevecht. We
varen langzaam naar het midden van de rivier, weg van de obstakels. Onze vriend
aan de andere kant van de lijn trekt zich daar niet veel van aan en zoekt
gestaag zijn eigen weg en dat betekent in dit geval: door de lijn van de andere
meervalhengel. Veel gepiep aan de kant, een geluid dat je tegen beter weten in
toch stiekem doet hopen op een dubbelrun, maar na een minuut of 20 komt
inderdaad de 2e lijn omhoog. Blijkbaar heeft de meerval zich eromheen
gezwommen, want die 2e lijn hangt met een lus om de snaarstrakke verbinding
tussen mij en onze onbekende tegenstander.

Ik geef de hengel, na een ultrakorte cursus drillen (lees:
10 seconden), over aan Robin, die vastberaden alle kracht aanwendt om deze
verantwoordelijke taak goed uit te voeren. Ik snijd de 2e lijn door en trek het
restant daarvan de boot in. Zo, vrij spel voor onze tegenstander. Ik neem de
hengel weer over en vervolg de dril. In feite heb ik niks in te brengen. Met
0,25 braid op een 2,75-ponds hengel kan ik weinig forceren. Gelukkig kan ik
vertrouwen op mijn Penn Slammer molen, die zich niks aantrekt van de kracht een
meerval. De slip vangt zonder hapering elke versnelling op.

Dan een nieuwe ontwikkeling: een karperhengel aan de kant gaat af! Wat nu? Mijn
moeder roept vertwijfeld: "Moet ik hem pakken?" "Ja, geef hem
een slinger en hou ‘m krom!" Blijkbaar kon de drilcursus nog compacter. We
besluiten de boot terug naar de kant te manoeuvreren terwijl we de meerval
onder controle proberen te houden. Dat lijkt wonderwel goed te lukken. Mijn
vader springt aan wal en neemt de karperhengel ter hand en probeert de vis
vanaf de oever te drillen. Verre van ideaal, want de lijn ligt zeker 150 meter
uit en de oeverzone is bezaaid met obstakels. Twee vissen tegelijk vanuit de
boot drillen tussen andere uitstaande lijnen in lijkt ons in de hectiek niet de
beste optie, dus mijn vader drilt verder en mijn dochter stuurt de boot
langzaam weer terug naar het midden van de rivier.

Al hangend in mijn hengel zie ik dat mijn vader zonder boot de obstakels niet
kan ontwijken; de vis zwemt zich vast.

We varen inmiddels rustig recht boven de vis die we na drie kwartier uur
drillen nog steeds niet gezien hebben. Welk monster hebben we gehaakt? Ik durf
nu wel steeds zwaarder in de hengel te hangen, maar het heeft geen enkel
effect. Soms lijkt het wel of de meerval zich aan de bodem verankert en mokkend
blijft liggen. Ik hang met m’n hele gewicht achterover aan de hengel, maar hij
geeft geen millimeter mee. Ik heb toch al heel wat meervallen gedrild, maar dit
heb ik niet eerder meegemaakt.

Dan gaat er wéér een karperhengel af! Zo zit je een dag te
wachten, zo volgen de runs elkaar op. Mijn vader is er nu direct bij en begint
aan een stevige dril. Ik hoor de slip gieren, maar stukje bij beetje krijgt hij
de vis naar de oever. Tot de lijn slap valt… Een losschieter! Balen.

Ik ben ondertussen een uur bezig en mijn armen gaan pijn doen. De zon gaat
onder en het koelt snel af. Robin pakt even de hengel aan, zodat ik haar mijn
trui en slippers kan geven. Ik pak weer over en ga proberen de vis van de bodem
te krijgen. Ik win af en toe een meter, maar moet die meteen weer inleveren. Ik
maak me zorgen om de voorslagknoop die bij het geven en nemen van de lijn
vervaarlijk door de ogen van de hengel tikt. Ik weet dat de knoop goed is, maar
hoe vaak kan zo’n schakeltje op volle kracht langs de ogen getrokken worden
voor hij begint te slijten? Ik probeer zo goed en zo kwaad als het gaat het
knoopje tussen of voor de ogen te houden.

Na 1.15 uur lukt het om de meerval langzaam richting het oppervlak te pompen.
Uit de diepte verschijnt een schim en als de contouren van de kop zichtbaar
worden, kijkt Robin haar ogen uit. "Woooow…..!!! Wat een engerd! Hoe
krijgen we die in de boot??!"

Tja, dat is de volgende uitdaging. Ik geef haar de hengel,
trek snel een handschoen aan en pak voorzichtig de hoofdlijn. Ik check de
plaats van inhaking (ik grijp liever niet in de haak…) en reik met mijn hand
naar zijn bek. Bij de eerste aanraking reageert hij direct. Hij geeft een grote
klap met z’n staart en duikt de diepte weer in. "Paaaaaaap!!!!!"
Robin wordt bijna voorover het water in getrokken! Ik grijp haar vast en neem
de hengel over. Binnen een paar seconden ligt de meerval weer op de bodem en
kijk ik naar Robin. Ik zie grote ogen terwijl het water nog van onze gezichten
drupt. "Zoooooo, die is stérrukk!!!"

Ja, dat kan je wel zeggen!

Dit scenario van omhoog pompen en terug naar de bodem zwemmen herhaalt zich nog
drie keer, maar nu zijn we er beter op voorbereid. Het is inmiddels donker en
we hebben geen lampje meegenomen. Een gespannen twijfel groeit: we mogen geen
fout maken, we mogen deze monstervis nu écht niet meer verspelen! Je wordt toch
gek als dat nu nog gebeurt!

Als het monster voor de vijfde keer aan de oppervlakte komt, lukt het; ik grijp
de onderkaak stevig vast en dan kan het niet meer fout. Mijn leven lang heb ik
tegenstanders vast gegrepen en naar me toe getrokken, dat gaat me nu ook wel
lukken. Ik zet me schrap en trek hem in één beweging over de rand de boot in.
Na 105 minuten vechten, hebben wij gewonnen en ligt er een dampende gigant in
ons bootje uit te hijgen. Yes!! High five!!

We varen naar de kant, leggen aan, trekken snel warme kleding aan en leggen de
meerval klaar voor de foto’s. Na enige aarzeling durft Robin mee te tillen, al
blijft ze weg van die enorme bek. We meten 2,04m, erg groot voor de Lot, maar
eigenlijk is dat al niet echt belangrijk meer. Na moeizaam poseren met zo’n
log, glad monster, laten we hem weer langzaam zakken in de rivier. Hij heeft
een minuutje nodig om op adem te komen en glijdt dan langzaam de diepte in.

Mijn dochter is moe, vies en koud. Ze zal geen meervalvisser
worden, maar haar ogen stralen, ze heeft vandaag een machtig avontuur beleefd.