Veel wind, grote regendruppels en veel snoek             

Ik heb me ingesteld heb om te gaan werken, dan komt er een telefoontje dat het werk is opgeschoven maandag!!!! Een kleine/grote Yes van mijn kant en …. Vissen! Net na negen uur glijdt de boot het water in, er staat veel wind en er is een grote kans dat ik het niet droog zal houden, ach daar is regenkleding voor! Na een half uurtje begint het te plenzen en wordt het regenpak getest, druppels zo groot als de inhoud van een 5 liter emmer en het water staat zelfs in mijn kruis. Ik moet toch maar eens op zoek naar betere regenkleding en wel een pak die druppels aankan ter grootte van een 10 liter emmer(als ik met deze vraag bij een winkel kom, denken ze dat ik licht gestoord ben). Als de bui over is neemt de wind iets af en is het makkelijker varen. Dan komt de eerste aanbeet …een kleine maar felle snoek doet mij m’n natte kleding vergeten, hij wordt naast de boot onthaakt en ik ga weer verder dan komt de tweede aanbeet deze is iets groter dan de eerste en hier maak ik een foto van, wel leuk voor een verslag.

Met twee vissen in de boot en nog een paar uur te gaan kan het wel eens feest worden. De aanbeten volgen elkaar snel op, het zijn geen giga vissen maar de pret is hier niet minder om.

Er wordt een tweede hengel bijgezet, wie weet een dubbel! De teller staat nu op 5, met de wind die dwars over het water staat moet ik alle zeilen bij zetten om de boot op koers te houden en dit valt niet mee. Je moet er wat voor over hebben niet waar? Dan gaat de af gesteunde hengel krom, ik plaats de hand hengel in de steun en wil beginnen met de dril, zo makkelijk wordt het mij niet gemaakt want de andere hengen wordt ook krom geslagen ….ik pak deze uit de steun en zet de haak, nu sta ik met twee hengels in mijn handen met aan elk een snoek…. het lijkt erop dat de eerste aanbeet de grootste vis is en er blijft niets anders over om de andere hengel met snoek weer in de steun te plaatsen, om zo de eerste vis in de boot te brengen. Als dat gelukt is wordt de tweede hengel uit de steun gepakt de snoek is zo vriendelijk geweest om even op zijn beurt te wachten.  Even later wordt ook hij de boot in getild: YES! ze mogen met mij op de gevoelige plaat wat ze ook zonder veel tegenstribbelen doen.

Gezien de wind besluit ik om toch maar met een hengel verder te vissen. Ze zijn nu echt los! De meeste aanbeten zijn snoeihard en ik hoef de haak niet te zetten, tijdens de dril springen ze er lustig op los, de ene nog verder uit het water dan de andere. Ik pak mijn turfboekje en streep er rustig oplos, de teller staat nu op 10 en er wordt een berichtje naar Bas gestuurd met (10). Niet alle aanbeten worden verzilverd, sommige vissen maken sprongen die zo gecompliceerd zijn dat ze dit zeker geen tweede keer kunnen herhalen maar weten hier wel mee van de haak te komen. Ook hiervan zit ik met volle teugen te genieten. Dan komt de eerste serieuze aanbeet, niet echt hard maar wel zo dat de slip getest wordt, deze vis zit maar net gehaakt en ik ben blij dat het schepnet gereed staat, in het net ontdoet de snoek zichzelf van de haak, door even met zijn kop te schudden, ik bedank hem nederig hiervoor en samen gaan we op de kiek.

Volgens mij bedenkt de natuur dat ik het wel warm zal hebben met het vangen van al deze vissen en vindt dat het tijd wordt voor een afkoeling. Het gaat weer plenzen. Als ik naar boven roep dat dit niet nodig is, krijg ik geen gehoor en het plenzen gaat gewoon door! Gelukkig doen de snoeken dit ook, ze gaan gewoon door met aanvallen op mijn plugje! Buiten nog een paar missers om worden er ook nog een paar rakkers in de boot gebracht.

In het volgende half uurtje komen er een paar mooie vissen aan boord. Deze vissen gaan vol de strijd aan en sleuren mij van links naar rechts door de boot.

Hier doe ik het voor! Alles uit de kast halen om die vis maar in de boot te krijgen, een schitterend gevoel. Dan staat de teller op 20, vriend Bas heeft nog niet gereageerd dus een tweede berichtje met 20 gaat zijn richting op. Nu duurt het niet lang of de telefoon gaat, wat ben jij aan het doen? wordt mij gevraagd. “Oh, ik ben aan het vissen Bas!” Als er meer uitleg gevraagd wordt moet ik even ophangen! “Ik heb beet, bel je zo terug”, als de vis is teruggezet gaat de plug weer te water en ik pak de tel, op dat moment gaat de hengel weer krom, Bas moet nog maar even wachten. Wanneer ik hem terugbel vraagt hij mij waarom het zolang duurde, “De teller staat nu op 22!” is mijn antwoord. Hij is super enthousiast voor mij, maar mag zelf lekker werken, ik vind dit voor hem vervelend (niet echt). Het wordt tijd om te stoppen er is nog een honderd meter te varen naar de helling en dan is het genoeg geweest voor vandaag. In deze laatste meters komen nog drie snoeken uit het water. De teller staat nu op 25 snoeken in de boot en er zijn 13 aanbeten niet verzilverd.

Een geweldige dag en morgen kun je me weer vinden op het water, ik hoop wel dat de druppels dan kleiner zijn.

LOVE TO FISH,

Pure fishing greetings

Jouke Timmer

Vanavond zat ik de foto’s te bekijken samen met mijn vrouw en dochter en bij één van de foto’s moest mijn dochter vreselijk lachen. “Papa, je lijkt wel een kind in de snoepwinkel!” Mijn vrouw begon mee te lachen. En ik? Ik kon niet anders dan dat ook te doen. Zo voelde ik me namelijk ook. Als een kind in de snoepwinkel.

(De eerste vis kwam na 4 worpen al)

Maar de avond begon net voor het diner. Ik had Jouke aan de telefoon en we wilden alle twee wel lekker naar de waterkant. Chillen en drillen. Over de plek hoefden we amper te stechelen. En de vissoorten eigenlijk ook niet. Roofblei als hoofddoel en eventueel snoekbaars als backup. En zo geschiedde. Op de plek werden we begroet door onze krijsende vrienden, de sterntjes. Ik weet niet hoe het met Jouke was, maar mijn vertrouwen werd er nog sterker door. De sterntjes zaten extreem ver weg. Het werd dus vooral verre worpen doen. Jouke had wat pech met de lijn en moest het begin aan mij laten. Binnen 4 worpen had k de eerste bak op de kant en niet veel later volgden nummer 2, 3 en 4. Toch wist ik al dat het tij snel ging keren. Ik kon gewoon niet vergenoeg komen met mijn hengel. Ja, ongeveer 3 van de 8 worpen kwamen net ver genoeg. En van die goede worpen moest ik binnen een paar seconde beet krijgen wilde ik vangen. Het geeft maar aan hoe los de vissen waren. Niet normaal eigenlijk. Dat zou wat worden zodra Jouke zijn kunstaas in stelling kon brengen. Het verbaasde mij niets dat ik even later Jouke zag aanharken. Echter loste deze vis nog. Twee worpen later was het wel raak.

(Wat een vetklep!)

Jouke was direct goed op gang. De ene rapf na de andere knalde op zijn kunstaas. De kerel stond flink te flippen en te kirren. En ik genoot mee. Dat Jouke zo te keer ging was geen verrassing. Niet voor niets vist Jouke met een echt werpkanon. En dan de naam van zijn werptuig. Rock Sweeper Nano. Het is een monster van een hengel. Super strak en super licht. De hengel gooit gemiddeld 10 meter verder dan mijn stok. Ruim de helft van de worpen landden in de perfecte zone.

(Elke 5 a 10 minuten waren we wel met vis bezig. Was het niet met de dril, dan toch met de release.)

(De ene vis was nog hoger dan de ander.)

Jouke had niet alleen bekijks van de roofblei. Een parmantige dame kwam eens een kijkje nemen. Op dat moment was Jouke net een vis aan het drillen. Echter leek ze dat niet door te hebben en ze startte een monoloog. “Heren, in de sloot hierachter heb ik allemaal visjes zien zwemmen. Die komen vanzelf bij jullie terecht, hoor.” Ik keek eens naar Jouke en Jouke keek eens met een opgetrokken wenkbrauw terug. Ik zag hem denken. “Wat moet die dan?” De parmantige dame ging verder. “Maar hebben jullie al gevangen?” Er kwam nog veel meer monoloog uit, maar dat zullen we verder niet herhalen. Volgens ons was de dame uit op een amoureus avontuur. Iets waar wij absoluut niet van gediend waren. We hadden daar aan de waterkant al opwinding genoeg.

(Onze afleiding bestond uit dikke rapf.)

Niet veel later was het al weer raak. Bij een perfecte worp van Jouke werd dat steevast begeleid met een. “Ja, goede worp.” Voor mij het sein om even te stoppen en naar Joukes hengel te kijken. En ja hoor. RAMMMM. De hengel klapte dubbel en na een lange dril ging Jouke wel plat voor deze vreselijk mooie dame.

(Wel plat voor de roofblei.)

Wat waren de rapfen los. Worp na worp beukte één van de hengels krom. Daarbij kon het moment van de avond niet uitblijven. Te veel 70+ bakken werden er gevangen. Het moment waar de inleiding over ging was daar. Jouke had net weer een perfecte “Ja” geroepen en ik had de hengel welhaast uit Joukes handen zien worden geramd. De vis ging er als een razende vandoor, wat de weg vrijmaakte voor mij om nog snel een worp te doen. Direct na de landing van mijn aasje vloog de bocht uit de lijn. Whapppp. Ook mijn hengel klapte dubbel. En daar stonden we. Twee kromme hengels. Twee beukende roofbleien aan de andere kant van de lijn. Jouke schepte zijn vis en niet veel later gleed die van mij er bij. Direct duidelijk dat een groot schepnet een groot voordeel is.

(Ruimte zat voor nog een derde vis. Bij deze de oproep voor een extra vismaat.)

De complete gekte sloeg even bij ons toe. Twee dikke 70+ bakken in één schepnet. Jouke begon te juichen en ik begon knetter crazy te lachen.

Als twee blije kinderen in de snoepwinkel.

Volgens mij moest Jouke toch even terugdenken aan de parmantige dame. Hij begon aan een trio-tje. Niet met de vrouw. Hij deed 3 worpen en het leverde 3 vissen op. De een nog hoger dan de ander. Ongelofelijk. Het bombardeerde mij tot schepper en fotograaf.

(Nummer 1…)

(… nummer 2…)

(… en nummer 3.)

De volgende vis was weer voor mij. Ik wierp in voordat Jouke zijn 4^de op rij kon vangen, want zo wild was het. Mijn hengel werd enige tellen na het strakdraaien van de lijn in 1 klap dubbel gebeukt. Na het aanslaan begon mijn slip te brullen. Op dat moment kregen we bezoek van een vader met dochter. Ook deze mensen begonnen een gesprek over het vissen. De vader bleek ook visser te zijn. Plotseling kreeg de dochter door dat ik een vis aan het drillen was. Goed. De vis lag al haast in het netje en had al meerder flinke kolken geslagen. “Zo!” zegt de dochter. “Waarom vang jij altijd van die kleine visjes?” Zo. Papa kon het in de zak steken. Ik zag Jouke haast omvallen en ik was er graag naast gaan liggen, maar ik moest de vis nog afdrillen.

(Goh, wat een zieke bakken vingen we deze avond.)

Met de volgende worp ving ik de volgende grote bak. De vader had er duidelijk genoeg van om door zijn dochter to worden geplaagd. Hij wilde en ging weg. Een foto werd verder niet gemaakt van deze vis. De vis zat ongelukkig gehaakt en moest wat mij zo snel als mogelijk terug. Zo hebben wij om verschillende redenen veel vissen niet gefotografeerd, trouwens. Ondertussen bleven Jouke en ik maar dreunen op de hengel incasseren. We bleven ook doorvangen tot in de schemering, maar helaas haperde de camera. Toch kon Jouke nog een foto uit de camera persen.

(De camera begaf het.)

We bleven doorvissen tot in de schemering en we bleven ook vangen tot in de schemering. De snoepwinkel leek niet leeg te raken, maar uiteindelijk moesten we stoppen met snoepen. Wat hebben we huisgehouden. We zijn absoluut de tel kwijt geraak. Maar tussen de 25 en 30 roofbleien moeten we samen gevangen hebben. En van die vissen waren zeker 20 vissen boven de 70 cm. Wat een avond. Bizar.

(Belangrijke hulpmiddelen tijdens het roofbleivissen.)

Rest me nog te zeggen: The Rock Sweeper Nano rules. Wat zou ik die hengel graag in mijn bezit hebben. Dat wordt sparen.

Gastschrijver, Bas Soetinga

Love To Fish

Pure Fishing Greetings

Jouke Timmer

Release foto)

Wat een vangst!

Vaak ga je naar de waterkant met de gedachte welke vis wil ik vangen vandaag. Zo ook deze sessie, s`middags even bij Bas langs om zijn foto`s op een stick te brengen van afgelopen zondag. Gelijk spreken we af om nog een paar uurtjes naar de Waal te gaan met de roofblei als target vis. Onze vrouwen zijn bereid om het avondeten eerder op tafel te zetten, zodat we om half zes op pad kunnen. Als we aan de waterkant staan worden de hengels opgetuigd, vandaag werp ik als eerste mijn aasje in het water, “jij bent snel vandaag!” zegt Bas en dan gaat zijn aasje door de lucht. We werpen elke plaats secuur uit maar aanbeten blijven uit. Regelmatig wisselen we van kunstaas, in de hoop dat we hiermee de roofblei kunnen verleiden tot een aanbeet, maar deze blijft uit. We lassen een pauze in, chillen wat, genieten van de omgeving en het mooie weer niet wetend wat ons nog te wachten staat.

Dan vliegt het kunstaas door de lucht. Ik probeer het eens op een andere manier en werp mijn aasje ver van de stek, met de gedachte: “je weet maar nooit”. Als het aasje in het water valt begin ik deze langzaam binnen te draaien met af en toe een versnelling. Op het moment dat de versnelling wordt in gezet gaat de hengel krom…. ik hou hem onder spanning en weet niet wat er gebeurt …..hij blijft krom staan?? Geen beuk of dreun maar gewoon een vis die een eindje rondzwemt alsof er niets aan de hand is! Ik roep naar Bas: “YES!”, als hij stopt met vissen en naar mijn hengel kijkt hoor ik hem zeggen: “dit is geen roofblei”, ik ben het met hem eens maar wat is het dan wel??? De vis zwemt met een behoorlijke gang tegen de stroming in en geeft niet de indruk dat hij onder de indruk is van de tegendruk die ik probeer te geven. Dan keert de vis en komt onze richting op, we weten nog steeds niet wat er aan de andere kant van de hengel zit. Het is geen wilde dril maar eentje van: ik ga mijn eigen weg en daar moet je het mee doen! Dan voel ik een paar kopstoten, toch een RB? Hij zwemt nu onder de oever langs en komt naar me toe ….dan krijg ik de vis voor de eerste keer te zien ….  Ik kan mijn ogen niet geloven, ik zeg tegen Bas: “het is een snoek of een zalm”. Ik durfde niet te zeggen dat ik gezien had, dat het hier ging om een heeeeele moooooie zalm! Maar als de vis keert is het duidelijk en ik roep naar Bas: “SCHEPNET!”. Omdat ik de pilker aan de zijkant van de bek zie zitten, ga ik ervan uit dat de vis maar net gehaakt zit. En laat dit weten aan Bas. Wanneer het schepnet in stelling is gebracht weet Bas op onnavolgbare wijze en zonder enige aarzeling de vis te scheppen! Vol ongeloof en bewondering kijken we naar de vis… we brengen het schepnet met vis naar de onthakings mat en halen de haak uit de bek. We zijn kompleet overdonderd van deze prachtige zalm, woorden schieten te kort! Mijn vriend gaat uit zijn dak en ik ben diep onder de indruk, zeg maar gerust sprakeloos!

Bas zoekt de beste plaats voor het maken van foto`s en schiet er op los, al mompelend: “deze moeten geweldig zijn”.

Dan is het tijd om deze pracht vis weer terug te zetten. Hij heeft hier geen bezwaar tegen, wel moeten we hem helpen, het duurt even voordat hij voldoende kracht heeft gevonden om zelf weer weg te zwemmen. Dan valt er een stilte bij ons ….je gaat naar de waterkant met de bedoeling om roofblei te vangen en dan worden we verrast met deze pracht vis. Voor ons is het de eerste zalm die we gevangen hebben, dat hij aan mijn hengel zat is puur geluk en deze pracht vis is evengoed door vriend Bas gevangen. We werpen nog een paar keer, maar denken alleen aan de gevangen zalm en besluiten deze perfecte avond te beëindigen. Wat een vangst! Echt eentje die we niet snel zullen vergeten. Tijd om huiswaarts te gaan voor een bier en vannacht zoete dromen.

Voor de liefhebbers: ik heb gevist met: de Rock Sweeper nano, molen is: Revo Neos 30s, beiden van Abu Garcia, met gevlochten lijn van Spider Wire, de Stealth, camo braid, 0,10mm.

LOVE TO FISH
Pure Fishing greetings

Jouke Timmer

Samen gezellig in `t net!

Zouden we een herhaling van afgelopen vrijdag gaan beleven? We gaan het zien! Vanmiddag reden we naar `onze` stek, als we halverwege zijn doet Bas in de auto een voor mij mysterieuze uitspraak, die laten we zeggen niet gelijk tot mij doordringt. “Ik heb een nieuw record gevestigd!” zegt hij. Ik kijk hem vol ongeloof aan en vraag hem wat hij bedoelt. Het is me gelukt om de knoop 4x achter elkaar zonder problemen te maken! Het gaat hier om een knoop, welke als verbinding tussen een gevlochten lijn en een fluorcarbon lijn wordt gebruikt. Nu, ik ben trots op hem, hij is hier al twee weken mee bezig. We zullen maar zeggen: een vlotte leerling! Ook is hij druk met het uit te leggen van deze knoop, aan een ieder die erom vraagt, een hele verantwoording. Maar ja, de meester deelt graag zijn kennis, ook met mij. Wel vraag ik me af of hij hier aan de waterkant mee verder gaat?

Bij aankomst op de stek zijn de omstandigheden gelijk aan die van vrijdag, vol goede moed lopen we naar de oever. Ik heb voor Bas een Rock Sweeper meegenomen om uit te proberen. Na een paar worpen met zijn eigen hengel wordt de molen overgezet, nu staan we klaar om te beginnen. Ik werp als eerste in, bij het neerkomen van de plug is het gelijk raak, een snoei harde aanbeet. De vis gaat er met een rotgang vandoor. Bas werpt zijn aasje op de zelfde plek waar mijn aasje het water raakte. Ook zijn Rock Sweeper wordt getrakteerd op een snoeiharde dreun …..ik hoor de slip gieren …..nu staan we naast elkaar, beiden ons best te doen om onze roofblei naar de kant te krijgen. Bas zegt: “ik heb een serieuze vis gehaakt!” op datzelfde moment kijkt hij naar mijn molen waar alleen maar lijn vanaf gaat. “zo te zien is die van jou ook geen kleintje!” Gelukkig hebben we geleerd om voor we beginnen, het schepnet klaar te leggen en hoeven ons alleen maar bezig te houden met onze eigen dril! Ik ben de eerste die zijn vis te zien krijgt…. het is een BAK van een roofblei, helaas heeft hij nog geen zin om het water uit te komen en gaat er met een rotgang vandoor. Ik hoor Bas zeggen: “die van mij heb ik nog niet gezien, hij blijft maar de diepte opzoeken! Met veel geweld en zware kopstoten!” dan wordt Bas stil en roept:” WAUW, deze is ECHT groot”, ik probeer een glimp van zijn roofblei te krijgen, maar ook deze vis heeft andere bedoelingen, namelijk om niet uit het water te komen. Bloedfanatiek zijn we met onze dril bezig, maar wel met een brede lach/smile op ons gezicht. Bij mijn vis begint de vermoeidheid toe te slaan en langzaam komt hij naar de kant. Nu Bas zijn handen vol heeft, moet ik zelf de vis in het schepnet zien te krijgen …. maar na een paar kleine uitvallen weet ik hem te scheppen. Mijn vis is binnen! De spanning is er nog steeds, nu moet nog de tweede vis het schepnet in. We besluiten de eerste vis in het schepnet te houden en even te wachten tot ook nr. 2 erin zit. Het gaat niet vanzelf, het schepnet kan niet onder de vis gebracht worden…. dit zou met zekerheid een van de twee vissen kosten. Wanneer Bas aangeeft dat de vis geschept kan worden, stijgt de spanning ………..gaat dit lukken? Ik schep! Yes! Wanneer je elkaar blindelings vertrouwt is het een fluitje van een cent. De vissen zitten nu samen in `t net.

is het niet knus samen in het net?

Deze foto is niet zomaar gemaakt, Bas was bezig met twee hengels en een schepnet gevuld met twee BAKKEN van vissen en ik? Ik had het makkelijk, even een foto maken! Zo, nu het hele spul naar boven brengen, de onthakingsmat ligt al klaar wanneer Bas de taak op zich neemt om de haken te verwijderen.  Stel ik het fototoestel op en even later gaan we samen met onze vangsten op de kiek.

smile!!!!!!!!!!

Als we de vissen weer hebben teruggezet zijn de HIGH FIVE`S niet van de lucht. We moeten onze mondhoeken insmeren met een zacht zalfje vanwege de brede lach, ze zijn iets ingescheurd! We begrijpen maar al te goed dat wat we nu hebben meegemaakt niet snel geëvenaard zal worden. Maar met ons tweeën weet je het maar nooit! Dan wordt het tijd om terug te gaan, we pakken onze hengels, lopen nog even naar de waterkant en zien dan pas hoeveel geluk we hebben gehad. De stroming is totaal weg, alle deuren zijn gesloten. Om onze gezonde spanning een beetje kwijt te raken doen we nog een paar worpen. We weten dat dit geen vis zal opleveren. Dan zijn we het er allebei over eens, tijd om te stoppen op naar de koffie en foto`s kijken.

O ja, de vijfde knoop is ook gelukt bij Bas en dat aan de waterkant!

Een super weekend!

LOVE TO FISH

Pure Fishing greetings

Jouke Timmer

Dat het niet altijd meezit daar weten we alles van. Zo ook deze keer, mijn spulletjes gepakt en op weg naar de visstek. Als ik aan de waterkant ben ziet het er goed uit, een goede stroming en de wind komt van de goede kant. Al mijn meegenomen materiaal krijgt een plekje, het fototoestel wordt op het statief geplaatst…. even een proeffoto. De hengel wordt opgetuigd en ik kan beginnen. Nog even een kop koffie en dan vliegt het aasje door de lucht, deze keer niet zover gegooid, ik heb een nieuwe lijn opgespoeld die eerst een paar keer uitgegooid wordt, om de lijn goed op de spoel te krijgen. Na een 6 tal worpen is het tijd om verder weg te gaan vissen. Het aasje leg ik achter me en haal vol uit, het begin gaat goed maar dan opeens is hij er …..de gevreesde PRUIK en niet eens in het begin maar halverwege! Tijdens het binnenhalen wordt ik getrakteerd op een breiwerk, welke lijkt op oma`s huisvlijt en het ziet er naar uit dat ze al aardig is opgeschoten met haar nieuwe winterhandschoenen! Helaas hier moet de schaar in en omdat ik met een ondiepe spoel vis kan deze gelijk vervangen worden. Het restje lijn wat nog op de spoel zit is niet toereikend om er verder mee te vissen. Bij de tweede worp met de andere spoel kom ik vast te zitten. Wat er ook geprobeerd wordt ….geen beweging in te krijgen, dan maar met wat brute kracht en ja hoor lijnbreuk! Een nieuwe onderlijn aanknopen is zo gebeurd en met een zucht begin ik weer. Deze keer vliegt het aasje soepel door de lucht om vervolgens heel ver van mij vandaan het water in te plonzen. Als de grote bocht uit de lijn wordt gedraaid, krijgt de hengel een mooie beuk te verwerken… nog in gedachte wat hiervoor gebeurd is, ben ik een beetje beduusd en vergeet de haak te zetten. Wat er toe leidt dat de vis aan het langste eind trekt en me achter laat met de vraag: `kan er niets goed gaan vandaag?` Er wordt een korte pauze ingelast, als mijn peuk opgerookt is, suist het aasje weer door de lucht. Keer op keer laat ik het aasje dansend door het water gaan …. dan een snoeiharde aanbeet. Deze keer ben ik wakker, genietend van de dril en met de zon in mijn gezicht, vergeet ik alles wat me bezig heeft gehouden de laatste dagen. Als de vis het net inglijdt betekend dit meer voor mij dan alleen het vangen van een vis. Zo, nu even een foto, het speld aas heeft even rust gehad en misschien worden sommige van deze visjes later wel heeeeeeel groot.

Bij de volgende worp is het gelijk weer raak! Ook deze rakker probeert van alles en speelt een gemeen spelletje, hij duikt de stenen in en komt vast te zitten! Ik voel hem zachtjes schudden met zijn kop, net of hij probeert het aasje met de stenen uit zijn bek te halen. Ik gooi de lijn los, in de hoop dat hij gaat zwemmen, dit werkt en hij zwemt rustig weg tot hij voelt dat er aan de andere kant iets is, dat aan de lijn trekt. Hij schrikt en gaat er vervolgens met een rotgang vandoor, dan is het genoeg….. de slip wordt zwaarder gezet. Hij geeft het op en met een blik van grrrrrr gaan we uiteindelijk samen op de gevoelige plaat.

Bij de volgende worpen raak ik nog twee aasjes kwijt, zucht, en als dan ook nog uit het niets de stroming stopt (ze hebben de deur dichtgedaan) ZUCHT- ZUCHT. Ik doe nog een worp, om het af te leren, als de pilker afzinkt, knalt er een roofblei op! Deze maakt gebruik van de rest van de overgebleven stroming en probeert zo alleen maar verder van me weg te zwemmen. Er blijft niets anders over dan hem te laten gaan, tegelijkertijd ervoor zorgend dat ik in contact blijf met hem, dan maakt hij een draai en komt uit de stroming. Zo, nu is het mijn beurt, langzaam weet ik de vis naar me toe te brengen, de afstand waarop de vis gedrild wordt is zeker meer dan honderd meter, voor mij een nieuw record, welke ik nog wel moet verzilveren! Langzaam wordt de vis moe en komt naar de kant, het scheppen gaat makkelijk en een beetje loens kijkend laat hij de pilker uit zijn bek halen. Moegestreden gaan we op de foto en met veel respect en bewondering voor deze vechtersbaas zet ik de roofblei terug in het water. Hij heeft wat tijd nodig, voor hij wegzwemt en doet dit dan ook zeer gracieus. Terug naar zijn eigen territorium, waar hij zeker menig visje de stuipen op het lijf zal jagen.

De dag zit er weer op, met een paar aasjes en wat lijn minder in de koffer en een geweldige ervaring rijker, kijk ik terug op korte maar geweldige sessie.

LOVE TO FISH

Pure Fishing greetings

Jouke Timmer

Een weekend zonder vis is geen optie, dus de volgende dag de rivier op en achter de baarzen aan. Met de kleine dieplopende plugjes in de koffer moet het lukken. De laatste tijd zijn ook hier de vangsten sterk achteruit gegaan, maar ik heb wel elke keer een visje weten te vangen. De eerste aanbeet weet zich te lossen. De tweede aanbeet, een baars komt in de boot.

De volgende baars laat niet lang op zich wachten. Het felle baasje gaat als een grote vis te keer maar kan na zijn verplichtingen (foto – smile) weer het water in.

Met twee vissen in de boot en met nog een paar uurtjes te gaan moet het wel gek gaan als er niets meer uit het water komt. Maar het gaat niet vanzelf, ik wissel regelmatig van plug en de diepte waar ik op vis. Dit levert een snoekbaars op, de aanbeet van deze vis was zachtjes en ze zat maar net gehaakt. Ook had ze geen zin om zich te verzetten, is het de temperatuur van het water of hebben ze zoveel voedsel dat elke inspanning er een te veel is? Wie het weet mag het zeggen.

Na een half uurtje trollen komt de eerste serieuze aanbeet. Met grote voorzichtigheid wordt de vis naar de boot gedrild. Het is een mooie baars, voor alle zekerheid gebruik ik het schepnet ….verspelen is geen optie, zoveel wordt er niet gevangenen.

Op het moment dat ik overweeg om te stoppen en terug naar de haven te varen. Krijg ik de laatste aanbeet van de dag, deze gaat er hard op en laat de hengel behoorlijk doorbuigen en doet verwoede pogingen om los te komen. Ook deze baars mag er zijn, nog even met hem op de plaat.

Het zit er weer op! We zullen maar afwachten en hopen dat volgend weekend de roofvis meer trek heeft.   

LOVE TO FISH

Pure Fishing greetings

Jouke Timmer

Als Bas zaterdag weer terug is van vakantie wordt er snel een afspraak gemaakt om zondag achter de roofblij aan te gaan. We vertrekken om 5.00 uur en willen met het krieken van de dag aan de waterkant staan. Als het materiaal aan de waterkant wordt opgetuigd, zien de omstandigheden er veelbelovend uit. We zoeken ons plekje en de eerste worpen worden gedaan …..Bas is nog wat roestig zo net na zijn vakantie en weet na een paar worpen dat zijn spoel nu zeker 80 meter lijn minder heeft, lijnbreuk! Dit mag de pret niet drukken. Het is mijn hengel die de eerste beuk te verwerken krijgt en dit gebeurt op grote afstand… nu moet de vis over een afstand van 90 meter naar het schepnet worden gebracht! Deze keer werkt de roofblij mee tot hij het schepnet ziet…. dan begint het spel pas echt. Uiteindelijk glijdt hij in het schepnet.

Dat het niet altijd grote vissen zijn die gevangen worden blijkt wel bij de volgende aanbeet, hij gaat er wel hard op, maar daar blijft het dan ook bij.

We zien vaak foto’s waar de vis in de camera wordt gedrukt om hem of haar maar zo groot mogelijk te laten lijken, we maken van deze vis nog een foto en drukken hem in de lens zoals je kunt zien hebben we het nu over een mooie vis.

We moeten verre worpen maken om bij de roofblij te komen. Met de resterende lijn die Bas nog op zijn spoel heeft is dit voor hem niet meer te halen, toch weet hij een roofblij te scoren ook van deze vis maken we twee foto’s en zie het verschil.

Als bij de volgende worp gelijk weer een roofblij zich op het aasje stort, is het daarna voorlopig gedaan met de pret.

Bas zet er een ander aasje op en probeert het op de snoekbaars al snel komt de eerste snoekbaars uit het water en gaat op de gevoelige plaat.

Het is feest, de ene na de andere vis komt op de kant, baars en snoekbaars, het lijkt wel of ze opgestapeld liggen en Bas blijft vrolijk `doorharken`, we besluiten om ook een snoekbaars in de lens te drukken.

Ik heb het nog even geprobeerd op de roofblij, maar schakel dan ook over. Ik ga het proberen met een shad en bij de eerste worp is het gelijk raak …..alleen het is geen snoekbaars of baars maar een roofblij welke zich op de shad stort!

Ondertussen blijven we vis vangen het zijn niet de grootste exemplaren, maar de lol is er absoluut niet minder om, zelfs het tegenovergestelde! De baarzen zijn tussen de 20-30cm en snoekbaars tussen de 40-50 cm, zo nu en dan komt er een grotere snoekbaars uit en deze geven een aardige sport op het materiaal waar we mee vissen.

Tijdens deze sessie zijn er ook een paar dubbels, naast elkaar staan en tegelijker tijd vis drillen geeft een fantastisch gevoel en dan maar afwachten wie de grootste heeft!

Het is een waar feest, als een van de twee even een rustpauze neemt is hij er getuige van dat zijn maat bij elke worp een aanbeet krijgt, we maken nog een foto voor het verslag, je wilt dit tenslotte met iedereen delen, zo`n visrijke dag toch?

Een van de laatste dubbels zetten we op de gevoelige plaat, echt leuk voor het plakboek, waar je later weer de herinneringen bij kunt ophalen. Dit doen we natuurlijk wanneer we oud en bejaard zijn en niet meer kunnen vissen.

Dan zit de tijd er bijna op, samen nog even een paar verre worpen om de dag af te sluiten en daarna inpakken, spreken we af. Maar zo gemakkelijk gaat dat niet, ik ben de eerste die een beuk op de hengel krijgt en na een woeste dril weet Bas de roofblij te scheppen. Wanneer de foto is gemaakt kan en wil hij zo niet afsluiten en werpt zelf nog een keer in. Ik zit aandachtig te kijken of er iets gaat gebeuren …. dan wordt de hengel bijna uit zijn handen geslagen en de slip begint te gieren, YES! De dril wordt in gezet, ook deze vis maakt zijn reputatie waar, met zware beuken en lange runs probeert hij zijn vrijheid terug te krijgen, maar uiteindelijk vindt hij zijn Waterloo in `t schepnet.

Nu is het tijd om te stoppen en we pakken ons materiaal bij elkaar en gaan richting auto. Er zijn zeker 60 vissen op de kant gekomen en dat in 4 uur vissen! Twee mannen met een brede glimlach van oor tot oor staan elkaar aan te kijken en hoeven niets te zeggen. Wat een geweldige dag, eentje om niet meer te vergeten.

LOVE TO FISH

Pure Fishing greetings

Jouke Timmer