Vanavond zat ik de foto’s te bekijken samen met mijn vrouw en dochter en bij één van de foto’s moest mijn dochter vreselijk lachen. “Papa, je lijkt wel een kind in de snoepwinkel!” Mijn vrouw begon mee te lachen. En ik? Ik kon niet anders dan dat ook te doen. Zo voelde ik me namelijk ook. Als een kind in de snoepwinkel.
(De eerste vis kwam na 4 worpen al)
Maar de avond begon net voor het diner. Ik had Jouke aan de telefoon en we wilden alle twee wel lekker naar de waterkant. Chillen en drillen. Over de plek hoefden we amper te stechelen. En de vissoorten eigenlijk ook niet. Roofblei als hoofddoel en eventueel snoekbaars als backup. En zo geschiedde. Op de plek werden we begroet door onze krijsende vrienden, de sterntjes. Ik weet niet hoe het met Jouke was, maar mijn vertrouwen werd er nog sterker door. De sterntjes zaten extreem ver weg. Het werd dus vooral verre worpen doen. Jouke had wat pech met de lijn en moest het begin aan mij laten. Binnen 4 worpen had k de eerste bak op de kant en niet veel later volgden nummer 2, 3 en 4. Toch wist ik al dat het tij snel ging keren. Ik kon gewoon niet vergenoeg komen met mijn hengel. Ja, ongeveer 3 van de 8 worpen kwamen net ver genoeg. En van die goede worpen moest ik binnen een paar seconde beet krijgen wilde ik vangen. Het geeft maar aan hoe los de vissen waren. Niet normaal eigenlijk. Dat zou wat worden zodra Jouke zijn kunstaas in stelling kon brengen. Het verbaasde mij niets dat ik even later Jouke zag aanharken. Echter loste deze vis nog. Twee worpen later was het wel raak.
(Wat een vetklep!)
Jouke was direct goed op gang. De ene rapf na de andere knalde op zijn kunstaas. De kerel stond flink te flippen en te kirren. En ik genoot mee. Dat Jouke zo te keer ging was geen verrassing. Niet voor niets vist Jouke met een echt werpkanon. En dan de naam van zijn werptuig. Rock Sweeper Nano. Het is een monster van een hengel. Super strak en super licht. De hengel gooit gemiddeld 10 meter verder dan mijn stok. Ruim de helft van de worpen landden in de perfecte zone.
(Elke 5 a 10 minuten waren we wel met vis bezig. Was het niet met de dril, dan toch met de release.)
(De ene vis was nog hoger dan de ander.)
Jouke had niet alleen bekijks van de roofblei. Een parmantige dame kwam eens een kijkje nemen. Op dat moment was Jouke net een vis aan het drillen. Echter leek ze dat niet door te hebben en ze startte een monoloog. “Heren, in de sloot hierachter heb ik allemaal visjes zien zwemmen. Die komen vanzelf bij jullie terecht, hoor.” Ik keek eens naar Jouke en Jouke keek eens met een opgetrokken wenkbrauw terug. Ik zag hem denken. “Wat moet die dan?” De parmantige dame ging verder. “Maar hebben jullie al gevangen?” Er kwam nog veel meer monoloog uit, maar dat zullen we verder niet herhalen. Volgens ons was de dame uit op een amoureus avontuur. Iets waar wij absoluut niet van gediend waren. We hadden daar aan de waterkant al opwinding genoeg.
(Onze afleiding bestond uit dikke rapf.)
Niet veel later was het al weer raak. Bij een perfecte worp van Jouke werd dat steevast begeleid met een. “Ja, goede worp.” Voor mij het sein om even te stoppen en naar Joukes hengel te kijken. En ja hoor. RAMMMM. De hengel klapte dubbel en na een lange dril ging Jouke wel plat voor deze vreselijk mooie dame.
(Wel plat voor de roofblei.)
Wat waren de rapfen los. Worp na worp beukte één van de hengels krom. Daarbij kon het moment van de avond niet uitblijven. Te veel 70+ bakken werden er gevangen. Het moment waar de inleiding over ging was daar. Jouke had net weer een perfecte “Ja” geroepen en ik had de hengel welhaast uit Joukes handen zien worden geramd. De vis ging er als een razende vandoor, wat de weg vrijmaakte voor mij om nog snel een worp te doen. Direct na de landing van mijn aasje vloog de bocht uit de lijn. Whapppp. Ook mijn hengel klapte dubbel. En daar stonden we. Twee kromme hengels. Twee beukende roofbleien aan de andere kant van de lijn. Jouke schepte zijn vis en niet veel later gleed die van mij er bij. Direct duidelijk dat een groot schepnet een groot voordeel is.
(Ruimte zat voor nog een derde vis. Bij deze de oproep voor een extra vismaat.)
De complete gekte sloeg even bij ons toe. Twee dikke 70+ bakken in één schepnet. Jouke begon te juichen en ik begon knetter crazy te lachen.
Als twee blije kinderen in de snoepwinkel.
Volgens mij moest Jouke toch even terugdenken aan de parmantige dame. Hij begon aan een trio-tje. Niet met de vrouw. Hij deed 3 worpen en het leverde 3 vissen op. De een nog hoger dan de ander. Ongelofelijk. Het bombardeerde mij tot schepper en fotograaf.
(Nummer 1…)
(… nummer 2…)
(… en nummer 3.)
De volgende vis was weer voor mij. Ik wierp in voordat Jouke zijn 4de op rij kon vangen, want zo wild was het. Mijn hengel werd enige tellen na het strakdraaien van de lijn in 1 klap dubbel gebeukt. Na het aanslaan begon mijn slip te brullen. Op dat moment kregen we bezoek van een vader met dochter. Ook deze mensen begonnen een gesprek over het vissen. De vader bleek ook visser te zijn. Plotseling kreeg de dochter door dat ik een vis aan het drillen was. Goed. De vis lag al haast in het netje en had al meerder flinke kolken geslagen. “Zo!” zegt de dochter. “Waarom vang jij altijd van die kleine visjes?” Zo. Papa kon het in de zak steken. Ik zag Jouke haast omvallen en ik was er graag naast gaan liggen, maar ik moest de vis nog afdrillen.
(Goh, wat een zieke bakken vingen we deze avond.)
Met de volgende worp ving ik de volgende grote bak. De vader had er duidelijk genoeg van om door zijn dochter to worden geplaagd. Hij wilde en ging weg. Een foto werd verder niet gemaakt van deze vis. De vis zat ongelukkig gehaakt en moest wat mij zo snel als mogelijk terug. Zo hebben wij om verschillende redenen veel vissen niet gefotografeerd, trouwens. Ondertussen bleven Jouke en ik maar dreunen op de hengel incasseren. We bleven ook doorvangen tot in de schemering, maar helaas haperde de camera. Toch kon Jouke nog een foto uit de camera persen.
(De camera begaf het.)
We bleven doorvissen tot in de schemering en we bleven ook vangen tot in de schemering. De snoepwinkel leek niet leeg te raken, maar uiteindelijk moesten we stoppen met snoepen. Wat hebben we huisgehouden. We zijn absoluut de tel kwijt geraak. Maar tussen de 25 en 30 roofbleien moeten we samen gevangen hebben. En van die vissen waren zeker 20 vissen boven de 70 cm. Wat een avond. Bizar.
(Belangrijke hulpmiddelen tijdens het roofbleivissen.)
Rest me nog te zeggen: The Rock Sweeper Nano rules. Wat zou ik die hengel graag in mijn bezit hebben. Dat wordt sparen.
Gastschrijver, Bas Soetinga
Love To Fish
Pure Fishing Greetings
Jouke Timmer
Release foto)
